Op Zoek naar METERSNOEK – Deel 1

‘Ik heb een probleem…’

Ik heb een serieus probleem…
Sommigen zullen denken dat ze dat allang wisten en ze zullen nog gelijk hebben ook. Maar ik heb een passie voor vissen.
“Mooi, dan gaat die Metersnoek wel lukken!”

Dat is het nu juist, ik hou van vissen in de breedste zin van het woord.
• Ik hou van Snoeken (struinen, slepen, dood aas, kunstaas…)
• Ik hou van Karperen (korsten, pennen, een nachtje, een weekje, binnen- en buitenland).
• Ik hou van een avondje rivier (palingen, snoekbaarzen, brasem, stuiteren).
• Ik hou van Zeevissen (vanaf het strand, op een boot (Oosterschelde, De Wrakken, Ierland..), vanaf de rotsen, Gepen, Zeebaarzen, in het buitenland).
• Ik hou van andere Roofvis (Meerval en Baars)
• Ik hou van wat er overblijft (Een forelvijver, Navelvissen (zie FishTalk), een poeltje in de Biesbosch).
• Ik hou van vissen in het Buitenland (Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, Ierland, Noorwegen, Oostenrijk, Australië, Engeland, Griekenland).
• Ik hou van vissen met welk weer dan ook (Zon, Regen, Wind, Regen, Kou, Hitte, Rond de Nul of 30 erboven, het maakt me niets uit!)

Toch ligt mijn hart bij Snoeken en is mijn wens die Metersnoek te vangen, al jaren. Gezien het bovenstaande heb ik dan toch een probleem…

Daarom voor mezelf een focus, oogkleppen op voor alle ander soorten (gaat toch niet lukken)…
Daarom deze serie; ‘Op ZOEK naar METERSNOEK’…. Om mezelf erbij en vooral scherp te houden.

Ik hou jullie op de hoogte.

Leo

Donder (op) padjes - Vrijdag 21 augustus

Vanavond met Arthur de stoute schoenen weer aangetrokken en na enkele maanden was het weer tijd voor een 'ouderwets' avondje op de brasem en paling op de Noord. Gewapend met feederhengel en stevige stok voor de paling wierpen we, na een voerplek te hebben gemaakt, de maden en de voerkorf 30 meter de rivier in. Nu maar wachten.

Zoals eerder beschreven heet vissen nog steeds geen vangen en bestaat een deel van de vispret uit de spanning om iets groots, iets nieuws of iets bijzonders te vangen. Ik kan het me nog goed herinneren dat ik ruim een jaar geleden een keer een bijzondere vangst had gedaan. Ik had dit beestje nog nooit in levende lijve gezien en moest op internet opzoeken hoe zijn naam luidde. Het bleek om een rivier donderpad te gaan, ook wel kwakbol of rivierknorhaan genoemd. Het is een inheemse vissoort en Wikipedia (www.wikipedia.nl) vermeldde dat het een zeldzaam soort betreft wat op de lijst van beschermde diersoorten staat. Het enige jammere is dat het beestje maar zo'n 15 cm kan worden, maar goed, een nieuwe soort in de Nederlandse wateren is altijd van harte welkom.

We gaan terug naar de waterkant. Na een halve minuut zie ik al een voorzichtige beweging in mijn hengeltop en na enige twijfel tussen een aanbeet of de golven, besluit ik aan te slaan. MMMM, niets.... denk ik. Ik draai mijn lijn binnen en tot mijn grote verbazing hangt er onder mijn lood een kleine donderpad aan mijn haak te bungelen. Enkele weken geleden bij Kinderdijk hadden Arthur en ik er ook diverse gevangen, dus dit maal was mij enthousiasme iets minder bij het zien van de kwakbol. Na een moeizame onthaking snel ingooien en nu hopen op een ouderwetse brasem. Een half uur en vijf donderpadjes verder, beginnen we door te krijgen dat deze beestjes niet zo zeldzaam meer zijn en al helemaal niet meer met uitsterven bedreigd worden. Sterker nog: die beesten fokken als konijnen en zijn zo irritant aanwezig, dat ze continu het aas van je haak vreten, voordat er ook maar een brasem in de buurt kan komen. Ook de term ‘knorhaan’ begrijp ik inmiddels. Ze slikken het aas met de haak zo ver in, dat het er bijna weer aan de achterkant weer uitkomt en bij het onthaken knorren ze echt……



Begrijp me niet verkeerd, ik wil echt niet ondankbaar doen en vind het prima als vissen graag bijten. Deze beestjes planten zich echter zo snel voort, slikken de haken zo ver in en geven zo weinig weerstand bij het binnendraaien, dat wat mij betreft de officiële naam tijdelijk gewijzigd mag worden in donder-op-padjes, tot het moment dat ze weer lekker met uitsterven bedreigd worden en je er bij hoge uitzondering één kan vangen.

We besluiten onze onderlijnen te vervangen en knopen een worm op de haak in de hoop een paling te kunnen vangen. Na enkele minuten beweegt mijn hengeltop voorzichtig… het zou toch niet…..
Ja hoor, bij het binnendraaien verschijnt er weer zo’n knorkop boven water, dit maal met een palinghaak achter in z’n kleine lichaampje. Gelukkig blijkt dit de laatste van de avond te zijn en mogen we ons nog verblijden met twee (kleine) palingen. Dit brengt het euforie gehalte weer wat omhoog, aangezien deze vissoort wel met uitsterven bedreigd wordt, wel groot kan worden: 130 cm en als je een volwassen vrouwtje aan de lijn hebt, is het weldegelijk een zware sport om deze op het droge te krijgen. Daarbij komt nog dat een paling om zichzelf voort te planten, eerst 6000 kilometer moet zwemmen.
Respect voor de paling!

Jaco

De eerste vangsten voor Steven!!

Vandaag met Steven en Bart wezen vissen. Bij aankomst van de eerste stek bleek het riet -zo’n beetje de twee vierkante meter die we konden bevissen- volledig te overwoekeren. Na eerst dit riet weer netjes de andere kant op te geleiden kwam ons schattige poeltje weer in het zicht. Binnen een paar tellen had Steven zijn eerste vis al te pakken. Een mooie Voorn en niet veel later nog eentje. Zelf een klein ‘Stekelvisje’ wist Steven zonder problemen te haken. Toen het wat rustiger werd zijn we verkast naar stek 2. Hier was het lastig vissen en na een mooie Voorn zijn we door gegaan naar stek 3, aan de rivier. Het voeren van kleine stukjes wit brood werkte goed. En toen Oom Leo en Papa Bart even niet aan het opletten waren hoorden we Steven ineens roepen. “Er zit er één aan !" Een mooie grote Winde was het resultaat… Super Steven!! We zijn trots op je!! Heb je maandag op school een mooi verhaal te vertellen.

Leo


Klik hier voor meer foto's

Wat een getob

Maandag 17 augustus om 8.00 uur vertrekken Leo en ik (Jaco) naar de waterkant in Oud-Alblas voor een geplande ‘sleeptrip’ op de ’Esox Lucius’: de snoek. Inmiddels hebben we al dagen voorpret gehad: speuren op Google Earth naar mooie stekken, Leo met z’n platte gronden inclusief te varen kilometers en natuurlijk steeds in ons achterhoofd: kans op een metersnoek!

Na een klein half uur, zitten we tevreden in het nieuwe bootje van Leo en wordt deze inclusief nieuwe elektromotor officieel ontmaagd. De verwachtingen zijn hoog gespannen dankzij de nieuw aangeschafte pluggen en het water wat er schitterend bijligt. Rond het middag uur hebben we echter nog geen aanbeet gehad en besluiten we na een mooie vaart langs Alblasserdam en Kinderdijk, te gaan wildlunchen in de achtertuin van een molenaar. Het brood en koffie komt uit de tassen, de zon is doorgekomen en de shirts gaan uit om de lijven te bruinen terwijl we dobberen op het prachtige water: ellendig hoor, zo’n dagje………
Na een half uur hervatten we de trip en vermaken we ons prima tussen de fotograferende Chinezen en een man die pontificaal tegen een verkeersbord loopt omdat hij stiekem naar ons loopt te gluren.

Tik……. Een stoot adrenaline schiet door mijn lijf, maar ebt al snel weg nadat ik een bos wier van mijn plug afhaal. Even later krijgen we dan toch te zien waarvoor we gekomen zijn: een snoek van een ruime meter!!! Enige jammere is dat hij dood is, zijn ogen en zijn halve hoofd zijn weggevreten en hij stinkt als een beerput…. Ze zitten er dus wel…

Om kwart voor drie keren we terug zonder vis op het droge te hebben gehad. Tsja, het is cliché maar het blijft vissen en geen vangen. Na terugkomst vragen vrienden en familie hoe de vangsten zijn geweest en ik vertel ze dat het zoals gebruikelijk niet veel was en we niets hebben gevangen. Ik zie ze denken: ”stelletjes tobberts, hele dag onderweg geweest …….voor niets”

Ik laat ze lekker denken… Natuurlijk vertel ik niet hoe heerlijk het is om over De Graaf te varen, weg van alle herrie, schreeuwende kinderen, drukke verkeer, zeurende echtgenotes en warme kantoren met zwetende collega’s. Ook hoeven ze niet te weten hoe het voelt om in je blote bast te dobberen tussen de vogels, zwanen en fotograferende toeristen die uit alle hoeken van de wereld komen om de molens te bezichtigen. Om maar te zwijgen van de kick en adrenalinestoot die ik krijg van een eventuele aanbeet met de kans op een metersnoek. Als iedereen dit namelijk weet, wordt het veel te druk aan de waterkant…

Jaco

Vis(s)trip 2 - Voor één keer geven zij zich bloot.....

Klik op de strip om te vergroten

Zeevissen vanaf de Papegaaienbek

Vandaag gevist op het uiterste puntje van de Papegaaienbek op de Maasvlakte. Na een half uur een mooie Zeebaars voor Jan-Willem, later nog 3 keer een Bot welke een iets minder felle en zelfs geen herkenbare aanbeet hadden. Uiteraard niet te vergeten de enorme Gul voor Jan-Willem. Een heerlijke dag met veel grote containerschepen, twee slapende Esten in de rug welke opweg waren naar Spanje???? En een heerlijk zonnetje.
Binnenkort meer over de nieuwste mode voor aan de waterkant.

'De Papegaaienbek'

Eerste ‘bijna’ Snoek voor Conner…

Vandaag ging Conner gezellig met Opa vissen. Opa met de vaste stok en Conner heerlijk gooiend met de blinker. Oom Leo was net nog even wezen kijken met Joep en belde even later of het nog wat was… Net op tijd!! Conner was net aan het bekomen van zijn eerste ‘bijna’ Snoek. Deze was uit het niets, iets voor de kant opgedoken en hing aan de ander kant van Conner zijn hengel. Dat was wel even schrikken, zo’n klepper van een snoek. De snoek schoot ‘los’ en Conner ‘vol’. Even later nog een Voorn en een Baars. Die snoek gaat zeker komen dit jaar, want aan Conner z’n worpen ligt het zeker niet.